น้ำผึ้ง ปัทมะลางคุล นำเสนอการอ่านเชิงโครงสร้างนิยมแบบรื้อสร้างของ ไตรภูมิพระร่วงซึ่งเป็นคัมภีร์พื้นฐานทางจักรวาลวิทยาของไทย โดยมุ่งเน้นไปที่ “โลกันตนรก” ภูมิแห่งความทุกข์อันลึกลับที่อยู่ “นอก” โครงสร้างจักรวาลพุทธศาสนาอันเป็นระเบียบแบบแผน บทความนี้ได้ท้าทายทัศนะดั้งเดิมเกี่ยวกับระเบียบและความสมบูรณ์ของจักรวาล ด้วยกรอบแนวคิดแบบเดอริด้า (Derrida) ผู้เขียนชี้ให้เห็นว่า การดำรงอยู่ของพื้นที่ซึ่งพร่ามัวระหว่าง “ภายใน” และ “ภายนอก” นี้ สะท้อนถึงความตึงเครียดเชิงปรัชญาระหว่างระเบียบกับความโกลาหล ตลอดจนขอบเขตของการหยั่งรู้ของมนุษย์

มูลนิธิไทยขอเชิญทุกท่านร่วมสำรวจแนวคิดอันลึกซึ้งของจักรวาลวิทยาไทยผ่านบทความนี้ ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่า พุทธศาสนาไทยให้คุณค่าต่อทั้ง “โครงสร้างและลำดับชั้น” ควบคู่กับการตระหนักถึง “ความลึกลับและซับซ้อน” ของการดำรงอยู่ อันเป็นการเตือนใจเราว่า ความคิดแบบไทยมิได้ยึดติดกับความหมายที่ตายตัว หากแต่โอบรับความคลุมเครือ ความจริงหลายชั้น และขอบเขตจำกัดของการนิยามอย่างตายตัว

อ่านบทความเต็ม (PDF)

ผู้เขียน: เปรม สวนสมุทร

* บทความนี้ได้รับการตีพิมพ์ใน Rian Thai International Journal of Thai Studies และเผยแพร่โดย มูลนิธิไทย ซึ่งได้รับอนุญาตจากศูนย์ไทยศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ทั้งนี้ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของผลงานต้นฉบับ